Measure a bill of quantities to NRM2

Otwórz rysunki przetargowe na płótnie pomiarowym, ustaw skalę na podstawie wymiaru, któremu ufasz, i zmierz powierzchnie, długości i liczby, jakich potrzebuje każdy dział robót. Każdy pomiar pozostaje powiązany z arkuszem i rewizją, z której został wzięty.

Dlaczego: NRM 2 mierzy ilości netto wykonanej roboty, więc to, co decyduje, czy ilość przetrwa zakwestionowanie, to z którego rysunku i z której rewizji pochodzi. Pomiaru bez arkusza za sobą nie da się ponownie sprawdzić, gdy rysunek zostanie wydany na nowo, a na żywej budowie rysunek zawsze jest wydawany na nowo.

Otwórz rejestr obmierzonych ilości. Zbiera on pomiary z obmiaru i ilości już umieszczone w przedmiarze w jedno zestawienie, pogrupowane według jednostki, branży lub źródła, z sumami narastającymi, które nigdy nie mieszają jednostek.

Dlaczego: Zestawienie według jednostki to najtańsza kontrola błędów w obmiarze. Powierzchnia ściany pomylona o rząd wielkości jest niewidoczna na liście dwustu pomiarów i oczywista w sumie, a spojrzenie nic nie kosztuje, dopóki stawki są jeszcze otwarte.

Napisz każdą pozycję przedmiaru tak, jak wymaga NRM 2: opis identyfikujący robotę, jednostkę miary i obmierzoną ilość, i wyceń ją z katalogu kosztów lub z własnych stawek. Następnie sklasyfikuj pozycje: wybierz NRM jako standard, a selektor zaproponuje grupy kosztowe, od robót przygotowawczych i podbudowy przez nadbudowę, wykończenia wewnętrzne i instalacje aż po roboty zewnętrzne.

Dlaczego: Klasyfikacja jest tym, co czyni jeden przedmiar porównywalnym z innym przedmiarem i z planem kosztów, od którego zaczęła się robota. Przedmiar ułożony w takiej kolejności, w jakiej mierniczy akurat pracował, wycenia się bez problemu, ale nie ma się do czego odnieść, a ułożenie pozycji w te same grupy, których użyła wycena, jest tym, co pozwala komuś odpowiedzieć, dlaczego ta robota wyszła drożej niż poprzednia.

Umieść zdefiniowane i niezdefiniowane kwoty prowizoryczne oraz kwoty kosztu podstawowego w rejestrze jako własne pozycje, każdą z jej kwotą i tym, co ma pokrywać. W miarę zlecania i wyceniania robót, odejmuj od nich i obserwuj resztę.

Dlaczego: Kwota prowizoryczna wtopiona w stawkę to suma, której nikt nie może uwolnić, a niezdefiniowana kwota, którą oferent po cichu wycenił tak, jakby była zdefiniowana, to spór już zarezerwowany na pierwszą wycenę okresową. Trzymane w rejestrze są widoczne dla obu stron, a korekta sumy kontraktowej na koniec staje się arytmetyką, a nie archeologią.

Zbuduj koszty ogólne budowy z zagospodarowania placu, personelu budowy, robót tymczasowych, sprzętu stojącego i zaplecza, których robota naprawdę potrzebuje, rozdzielając pozycje zależne od czasu od stałych. Pozycje zależne od czasu podążają za harmonogramem, więc dłuższa robota kosztuje tu więcej bez konieczności przepisywania stawki.

Dlaczego: Koszty ogólne budowy to dział robót 1 w NRM 2, i są też sekcją najczęściej niesioną jako procent wszystkiego innego. Procent nie potrafi odpowiedzieć na jedyne pytanie, które liczy się, gdy harmonogram się przesuwa, czyli ile kosztuje kolejne sześć tygodni na budowie, a poprawnie zbudowana sekcja kosztów ogólnych odpowiada na to w minutę.

Przepuść przedmiar przez validation, by wyłapać pozycję zostawioną na zerze, ilość, która przestała się zgadzać z zestawieniem, jednostkę zaprzeczającą własnemu opisowi i pominiętą sekcję. Popraw to, co zostanie znalezione, i uruchom ponownie, aż wynik będzie czysty.

Dlaczego: Przedmiar trafia do kilku oferentów naraz i każdy z nich wycenia tę samą pomyłkę. Pozycja bez ilości wraca wyceniona na sześć różnych sposobów, a wyrównanie, które następuje, staje się wtedy sporem o twój własny przedmiar, a nie o ich oferty.