ساخت زمان‌بندی مبنا

صورت مقادیر قیمت‌گذاری‌شده و محدوده کار را مرور کنید و کار را به فهرستی از فعالیت‌ها در سطحی که واقعاً مدیریت می‌کنید تبدیل کنید: یک طبقه بلوک‌چینی، یک بخش زهکشی، فیکس اول یک بال ساختمان، نه یک ردیف برای هر قلم صورت مقادیر و نه یک نوار خلاصه واحد.

چرا: زمان‌بندی فقط زمانی معتبر است که فهرست فعالیت‌ها با کاری که قیمت‌گذاری شده مطابقت داشته باشد. ساخت مستقیم آن از روی صورت مقادیر، زمان‌بندی، هزینه و کارگاه را درباره یک چیز واحد صحبت نگه می‌دارد.

به هر فعالیت مدت‌زمانی واقع‌بینانه بر اساس مقادیر و گروه کاری که برنامه‌ریزی کرده‌اید بدهید، سپس فعالیت‌ها را به ترتیبی که باید رخ دهند به هم مرتبط کنید تا جابه‌جایی یکی، وابسته‌های آن را نیز جابه‌جا کند.

چرا: مدت‌زمان‌ها بدون روابط منطقی، فقط یک فهرست آرزو به شما می‌دهند، نه یک زمان‌بندی. این منطق میان فعالیت‌ها است که به زمان‌بندی اجازه می‌دهد نشان دهد یک تأخیر واقعاً در ادامه چه هزینه‌ای دارد.

تاریخ‌های ثابت مهم را مشخص کنید، شروع کار در کارگاه، تحویل‌های بخشی، تکمیل عملی، و تقویم‌های کاری‌ای تعیین کنید که تعطیلات، الگوهای شیفت و بازه‌های آب‌وهوایی‌ای را که پیمانکاران جزء نمی‌توانند بر آن غلبه کنند رعایت کند.

چرا: نقاط عطف تاریخ‌هایی هستند که کارفرما و قرارداد به آن‌ها اهمیت می‌دهند، و تقویم‌ها مانع می‌شوند زمان‌بندی وعده کار در روزهایی بدهد که هیچ‌کس در کارگاه نیست. بدون آن‌ها، تاریخ پایان تخیلی است.

زنجیره فعالیت‌هایی را که تاریخ پایان را تعیین می‌کند دنبال کنید و آن را در برابر عقل سلیم بسنجید. به‌دنبال روابط ازقلم‌افتاده، شناوری منفی، و فعالیت‌هایی باشید که هیچ فرصت خالی نشان نمی‌دهند در حالی که همه در کارگاه می‌دانند مقداری فرصت دارند.

چرا: مسیر بحرانی‌ای که با روند واقعی اجرای کار همخوانی نداشته باشد، شما را به دنبال فعالیت‌های اشتباه می‌فرستد به‌محض اینکه چیزی عقب بیفتد. بررسی منطقی آن پیش از مبناسازی، ارزان‌تر از فهمیدن آن در کارگاه است.

زمان‌بندی را به‌عنوان مبنا قفل کنید، تاریخ‌های برنامه‌ریزی‌شده را ثبت لحظه‌ای کنید، و آن را صادر کنید تا از این پس هر به‌روزرسانی با این خط ثابت مقایسه شود، نه با حدس هفته گذشته.

چرا: پیشرفت بدون خطی برای اندازه‌گیری در برابر آن، معنایی ندارد. مبناسازی همان لحظه‌ای است که زمان‌بندی از یک پیش‌نویس بودن دست می‌کشد و به معیاری تبدیل می‌شود که کل کار بر اساس آن سنجیده می‌شود.