پرداخت را با اسقاط حق حبس معامله کنید و سپرده حسن انجام کار را پس بگیرید

روی هر قرارداد پیمانکاری فرعی مشخص کنید آیا پیش از آزادسازی پرداخت به اسقاط امضاشده نیاز است. الزام آنگاه همراه شرکت جابه‌جا می‌شود، نه اینکه در حافظه یک نفر بماند.

چرا: دنبال کردن اسقاط‌ها پس از خروج پول، درخواست امضا از کسی است که دیگر چیزی از شما نمی‌خواهد. وقتی به‌عنوان شرط پرداخت گذاشته شود، همان درخواست خودش پاسخ خودش را می‌دهد، چون طرفی که چک را می‌خواهد همان طرفی است که باید امضا کند.

هر اسقاط امضاشده را در برابر شرکتی که آن را داده و دوره‌ای که پوشش می‌دهد بارگذاری کنید، تا سند کنار پرداختی بماند که به آن تعلق دارد، نه در صندوق ورودی. آنچه هنوز کم است یک فهرست است، نه یک خاطره.

چرا: ریسک در یک کارگاه به همه کسانی مربوط می‌شود که نیروی کار یا مصالح تأمین کرده‌اند، نه فقط شرکت‌هایی که با آن‌ها قرارداد دارید. اسقاطی که نتوانید هنگام درخواست ارائه دهید، در عمل اسقاطی است که ندارید، و لحظه‌ای که به آن نیاز دارید دقیقاً همان لحظه‌ای است که کسی پایین‌تر در زنجیره ادعا می‌کند هرگز پرداختی دریافت نکرده است.

اسقاط را در برابر درخواست پرداختی که آزاد می‌کند ثبت کنید، و در دو محور مهم انتخاب کنید: مشروط یا غیرمشروط، جزئی یا نهایی. اسقاط‌ها به‌جای جایگزین کردن یکدیگر به‌صورت تاریخچه انباشته می‌شوند، پس هر دوره آزادسازی خودش را نگه می‌دارد.

چرا: این دو محور اصل موضوع‌اند. مشروط یعنی آزادسازی وقتی به اجرا درمی‌آید که پول واقعاً برسد؛ غیرمشروط یعنی پول قبلاً رسیده است، و امضای یک اسقاط غیرمشروط پیش از واریز وجوه، اهرم فشار روی پرداختی را که هنوز می‌تواند شکست بخورد از دست می‌دهد. جزئی دوره را پوشش می‌دهد، نهایی کارگاه را می‌بندد. انتخاب جفت درست، تفاوت میان یک آزادسازی و یک هدیه است.

رویدادی را که سپرده حسن انجام کار را آزاد می‌کند در خودِ قرارداد تعیین کنید، سپس با وقوع آن رویداد آزادش کنید. درصد نگه‌داشته‌شده و رویدادی که آن را آزاد می‌کند شروط قراردادی‌اند، پس یک بار همراه قرارداد ثبت می‌شوند، نه اینکه در پایان از روی حافظه دوباره مذاکره شوند.

چرا: سپرده حسن انجام کار پول خودِ پیمانکار است، مدتی نگه داشته شده و سپس بی‌سروصدا از یاد همه کسانی می‌رود که استحقاق آن را ندارند. اگر به یک رویداد نام‌گذاری‌شده گره بخورد، در تاریخی سررسید می‌شود که کسی می‌تواند به آن اشاره کند؛ اگر غیررسمی بماند، به آخرین ردیف حل‌نشده کارگاهی تبدیل می‌شود که هیچ‌کس نمی‌خواهد دوباره بازش کند، و معمولاً بزرگ‌ترین مبلغی است که هنگام بستن یک پروژه هنوز پرداخت‌نشده باقی می‌ماند.

پرداخت‌ها را با اسقاط‌های ثبت‌شده برایشان تطبیق دهید، تا پاسخ به اینکه چه چیزی پرداخت شده و چه چیزی واقعاً آزاد شده یک نمای واحد باشد، نه دو فهرست که کسی دستی مقایسه می‌کند.

چرا: پرداختی بدون آزادسازی متناظرش یک معامله بسته‌شده نیست، یک ریسک باز است که در دفاتر بسته به نظر می‌رسد. شکاف میان دو فهرست دقیقاً همان چیزی است که یک وام‌دهنده، یک ضامن یا یک شرکت بیمه مالکیت از شما می‌خواهد ارائه دهید، معمولاً درست همان لحظه‌ای که کارگاه از هر نظر دیگر تمام شده است.