راه‌اندازی محیط داده مشترک

در CDE، وضعیت‌ها را تعریف کنید: در حال کار، مشترک، منتشرشده و بایگانی‌شده، و ساختار پوشه‌ها را بچینید.

چرا: اگر همه از نسخه‌های خودشان بخوانند و بنویسند، کسی از روی یک نقشه منسوخ می‌سازد. وضعیت‌ها به شما می‌گویند چه چیزی استفاده از آن امن است و چه چیزی هنوز پیش‌نویس است.

در برپایی CDE، به هر شخص یک نقش عملکردی بدهید. نویسنده (Author) اطلاعات را در حال پیشرفت کار ایجاد و ویرایش می‌کند و برای بازبینی ارسال می‌کند. بازبین (Reviewer) آن را از نظر هماهنگی و کیفیت بررسی می‌کند و کار پذیرفته‌شده را به منطقه اشتراکی ارتقا می‌دهد. تأییدکننده (Approver) یک کانتینر را به وضعیت منتشرشده مجاز می‌کند، همان تأیید پاسخگو پیش از خروج از منطقه اشتراکی. بیننده (Viewer) اطلاعات اشتراکی و منتشرشده را بدون تغییر می‌خواند.

چرا: این‌ها مسئولیت‌ها در گردش‌کار سند هستند، نه عناوین شغلی. یک نفر می‌تواند رشته خودش را بنویسد و فقط رشته دیگری را ببیند. تعیین اینکه چه کسی هر نقش را دارد، همان چیزی است که عبور از یک دروازه را پاسخگو می‌کند نه ناشناس.

در پرونده‌های پروژه، ظرف‌های اطلاعاتی، مدل‌ها، نقشه‌ها و اسناد را بارگذاری کنید، و وضعیت هر یک را تنظیم کنید.

چرا: ظرفی که وضعیت ندارد یک تله است، هیچ‌کس نمی‌داند بررسی شده یا فقط پارک شده. وضعیت درست است که به نفر بعدی اجازه می‌دهد به پرونده اعتماد کند.

در «مسیرهای تأیید»، پنل «اجرای آزمایشی» را روی الگوی بازبینی انتخابی خود باز کنید. این ابزار مسیر را گام‌به‌گام طی می‌کند و نشان می‌دهد هر مرحله به چند تأیید نیاز دارد، آیا مسیر به تأییدشده می‌رسد یا نه و هرگونه هشدار طراحی، همه بدون شروع یک گردش‌کار واقعی.

چرا: مسیر بازبینی‌ای که هرگز نمی‌تواند پاک شود، یا به دو تأییدکننده نیاز دارد جایی که منظورتان یکی بود، فقط زمانی گاز می‌گیرد که کار واقعی در آن گیر کند. اجرای آزمایشی ثابت می‌کند جریان پیش از آنکه کسی یک کانتینر زنده را از میان آن مسیر بدهد، به تأییدشده می‌رسد.

در بخش هماهنگی، فدراسیون‌های مدل را به سمت منطقه مشترک هدایت کنید تا همه در برابر همان مجموعه هماهنگ شوند.

چرا: بررسی تداخل در برابر مدل‌های کاری خصوصی، تداخل‌هایی را می‌یابد که قبلاً رفع شده‌اند و آن‌هایی که نشده‌اند را از دست می‌دهد. منطقه مشترک منبع واحدی است که همه از روی آن فدره می‌کنند.