Een all-in uurloon opbouwen

Voer het basisuurloon in voor elk vak en elke schaal die je in dienst hebt, ontleend aan de cao of je eigen loonadministratie en niet aan een ruwe schatting.

Waarom: Beginnen met het echte overeengekomen loon maakt alles wat erbovenop komt verdedigbaar. Een tarief gebouwd op een verzonnen basis is fout, hoe zorgvuldig de bijkomende kosten ook zijn.

Tel de bijkomende kosten op die van een loon een werkgeverskost maken: vakantie en feestdagen, pensioen, werkgeverslasten en verzekeringen, ziektegeld, opleidingsheffing, reiskosten en toeslagen.

Waarom: Deze bijkomende kosten voegen vaak een derde of meer aan het loon toe. Een ervan weglaten onderschat de kostprijs van elk uur arbeid in elk tarief dat je erop bouwt.

Deel de belaste jaarkosten door de uren die werkelijk aan het werk zijn besteed, na aftrek van vakantie, opleiding, reistijd en stilstand, om het all-in tarief per productief uur te krijgen.

Waarom: Je betaalt voor het hele jaar maar verkoopt alleen de productieve uren. Delen door betaalde uren in plaats van productieve uren is de subtiele fout die op elke klus marge laat liggen.

Voer het all-in tarief in de samenstellingen die je eenheidsprijzen opbouwen, zodat arbeid vanuit een onderhouden getal in elke prijs vloeit in plaats van een per regel overgetikt bedrag.

Waarom: Een tarief op een plek betekent dat een loonstijging of een verzekeringswijziging elke prijs in een keer bijwerkt. Het maakt ook een eind aan de inconsistentie van verschillende uurlonen verspreid over dezelfde begroting.