Kosztorysuj według własnych stawek brygad

Wprowadź stawkę bazową dla każdego fachu, który zatrudniasz, a potem dodaj obciążenie, które na niej leży: składki od wynagrodzeń, ubezpieczenie wypadkowe, ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej i wszelkie dodatki, które płacisz. Zgrupuj fachy w brygady, które naprawdę wysyłasz, tak żeby stawka opisywała wyjeżdżający samochód, a nie pojedynczego pracownika osobno.

Dlaczego: Nieobciążona stawka zaniża koszt godziny o margines wystarczająco duży, żeby stracić kontrakt, i to najczęstszy powód, dla którego oferta, która wyglądała na zyskowną, taka nie była. Obciążenie różni się też bardziej niż się oczekuje między stanami i fachami, i właśnie dlatego twoja własna liczba bije opublikowaną.

Wczytaj ceny materiałów i sprzętu, na które masz dowód, z ofert dostawców i już złożonych zamówień zakupu, i zachowaj źródło i datę każdej z nich zamiast wpisywać nagą liczbę.

Dlaczego: Cenę ze źródłem można obronić w przeglądzie oferty i zaktualizować, kiedy oferta wygaśnie. Cena bez źródła to liczba, którą ktoś wpisał, a w ciągu roku nikt w zespole nie będzie wiedział, czy nadal jest prawdziwa ani kogo zapytać.

Ustaw ubytek i normę zużycia dla każdego materiału, tak żeby zmierzona powierzchnia stawała się liczbą zamawianych jednostek, zaokrągloną tak, jak materiał jest naprawdę sprzedawany.

Dlaczego: Obmiar mierzy budynek; faktura mierzy to, co dostarczono, a te dwie liczby nigdy nie są równe. Trzymanie ubytku jawnym dla każdego materiału zamienia różnicę w nazwane założenie, z którym ktoś może się nie zgodzić, zamiast w zapas ukryty wewnątrz ceny jednostkowej.

Połącz stawkę brygady, normę wydajności i materiały w zestawienie dla pracy, którą wykonujesz wielokrotnie, trzymając robociznę, materiał i sprzęt jako osobne składniki zamiast zlewać je w jedną liczbę.

Dlaczego: Z tego podziału wynikają dwie rzeczy. Kiedy zmienia się stawka albo cena dostawcy, każde zestawienie zbudowane na niej przelicza się samo, bez konieczności ponownego otwierania starych kosztorysów przez kogokolwiek, i to jest różnica między bazą cenową a arkuszem kalkulacyjnym. A tam, gdzie umowa wymaga kosztu rozbitego na robociznę, materiał i sprzęt, jak to często bywa przy pracach federalnych, rozbicie już istnieje zamiast być odtwarzane pod presją terminu.

Śledź, jak zmieniały się twoje własne stawki w czasie, i przenieś je na datę oferty, a tam, gdzie budowa trwa długo, przenieś je jeszcze raz na środek okresu budowy zamiast wyceniać wszystko na dziś.

Dlaczego: Baza cenowa starzeje się po cichu. Nikt nie zauważa, że katalog ma osiemnaście miesięcy, dopóki materiał nie przyjdzie po innej cenie, a wtedy liczba jest już w umowie. Eskalacja zastosowana jako widoczny krok to decyzja, którą recenzent może sprawdzić; eskalacja zastosowana na wyczucie to domysł, którego potem nikt nie może odnaleźć.